ALUMINIUM

ALUMINIUM

Glin, zwyczajowo nazywany aluminium, jest pierwiastkiem chemicznym o symbolu Al , stanowi jeden z głównych składników ziemi, z czego jedynie 1,5% całej zawartości pierwiastka w litosferze to czysty glin. Jest on nie tylko zadziwiająco odporny na utlenianie, ale także posiada niewielką
gęstość. Jest również bardzo miękkim metalem.
Pierwiastek ten znalazł zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu – jest niezbędny do wytworzenia wielu produktów, przez co stał się surowcem niezwykle ważnym dla światowej gospodarki. Wykorzystuje się go w tych gałęziach przemysłu maszynowego, gdzie użytecznym jest jego wytrzymałość lub niska gęstość, np. w przemyśle budowlanym, lotniczym lub w innych sektorach transportu.
Najprostszym sposobem przetworzenia glinu jest stopienie go. Przetwarzanie tego pierwiastka jest tańsze niż pozyskiwanie go z boksytów, ponieważ zużywa się o 95% mniej energii. 1 tona aluminium odzyskana poprzez recykling to zaoszczędzone 4 tony boksytu. We Francji aluminium jest odzyskiwane poprzez selektywne sortowanie, które jest wykonywane ręcznie.

STAL

STAL

Stal jest stopem składającym się głównie z żelaza i węgla. Jest bardzo często używana ze względu na dużą twardość oraz stosunkowo niskie koszty jej produkcji. Stal jest przydatna w wielu dziedzinach, takich jak: wyposażenie obiektów publicznych, budownictwo, składniki urządzeń mechanicznych, środki transportu.
Stal jest substancją, która łatwo może zostać przetworzona , nawet wielokrotnie. Jej właściwości umożliwiają przyciągnięcie jej magnesem. Przy pomocy magnetycznego sortowania, stal jest łatwa do odzyskania spośród innych odpadów. Recykling umożliwia zaoszczędzenie energii i rud żelaza Stal produkowana w procesie recyklingu różnego rodzaju złomu stanowi 40% ilości produkowanej na świecie stali. We Francji, prawie 80% stali ze zużytych pojazdów jest poddawana temu procesowi. Przewiduje się, że do 2008 roku przetwarzanie stali wzrośnie do 60%.

 

ŚLĄSKIE AUTO ZŁOM

ŚLĄSKIE AUTO ZŁOM

SAMOCHODY

SAMOCHODY

Z uwagi na to, że samochody w dalszym ciągu są jednym z głównych środków transportu w XXI wieku, należy podjąć konkretne działania, aby zmniejszyć wpływ samochodu na środowisko przez okres jego używalności.
Recykling samochodów przyczynia się do zmniejszenia ich negatywnego wpływu na środowisko. Jego celem jest oddzielenie odnawialnych materiałów, które zostały wyrzucone lub użycie ich jako źródeł energii. Istnieją możliwości recyklingu na każdym etapie życia samochodu, od momentu produkcji do ostatecznego przetworzenia.
Samochody po wypadku lub samochody zużyte są odstawiane do punktów recyklingu, gdzie technicy zaczynają oczyszczać je i klasyfikować zanim zostaną wysłane na złomowisko.
Koła, plastikowe części i akumulator muszą być wyjęte. Oleje, płyn do spryskiwaczy, płyny hamulcowe, paliwo, gazy używane do klimatyzacji oraz gazy z poduszek powietrznych są usuwane. Wszystkie te substancje są przechowywane i rozwożone do punktów zajmujących się odpadami. Pojazdy są następnie rozkładane na części i klasyfikowane do ponownego użycia. Pozostały szkielet samochodu oddaje się na złom. Pozostałości te są miażdżone wiele razy, aż zostanie z nich jedynie płaski kawałek metalu. Złom ten jest zabierany do huty stali, gdzie wykorzystuje się go jako wsad do kotła.

MIEDŹ

MIEDŹ

Jest metalem o rudawym zabarwieniu, uważanym za dobry przewodnik cieplny oraz elektryczny. Przypuszcza się, iż mogła być pierwszym metalem używanym przez człowieka.
W 100 % nadaje się do procesu przetwarzania i ponownego użycia, nie tracąc przy tym swoich właściwości oraz wydajności.
W Europie 45% miedzi pochodzi z recyclingu. Jest wykorzystywana przy produkcji wielu wyrobów, takich jak kable elektryczne, rurki drenażowe, chipy komputerowe, silniki, transformatory, monety. Produkcja przetworzonej miedzi pozwala na zaoszczędzenie energii równej 85 % energii pierwotnego cyklu produkcyjnego tegoż metalu, co w konsekwencji prowadzi do redukcji emisji gazów odpowiedzialnych za efekt cieplarniany.
Elektryczne oraz elektroniczne komponenty zawierają ok. 5 % miedzi. Wzrost masy miedzi w produktach zwiększyłby nie tylko możliwości ich recyclingu, ale także moc, dzięki jej znakomitej zdolności do przewodnictwa.
Eksperci uważają, iż poprzez udoskonalenie wydajności komponentów elektrycznych, miedź może przyczynić się do redukcji emisji ok. 20 milionów ton dwutlenku węgla w Europie rocznie. Zastosowanie miedzi ogranicza ilość odpadów. 80 % dotychczas wydobytej miedzi jest nadal w ciągłym użyciu. Każdego roku w Europie 14 milionów pojazdów ulega zniszczeniu. Z powodu nieopłacalności demontażu, pojazdy te miażdży się w młynach bijakowych, przekształcając je w kawałki o małych rozmiarach. Podczas recyklingu stali miedź jest jednym z zanieczyszczeń o największym znaczeniu. Zmieszana ze stalą, powoduje obniżenie jej jakości, szczególnie w przy głębokich wytłoczeniach, kiedy to występuje w dużej ilości. Ważne, by pozostałości miedzi zostały usunięte ze złomu, co podwyższy parametry otrzymywanej w procesie recyklingu stali.

PAPIER

PAPIER

Papier i karton są wytwarzane z produktów ubocznych lasu – gałęzi i zwalonych drzew. W procesie obróbki tego drewna, mającej na celu oddzielenie celulozy, powstaje wiele płynów. Recykling papieru pozwala na znaczne zmniejszenie ilości płynnych odpadów. Fazy recyklingu:

- Papier jest sortowany pod względem typu i kategorii. Przy pasie transmisyjnym opakowania są ręcznie sortowane według rodzaju materiału, z którego były wyprodukowane.
- Posortowany papier jest umieszczany w pojemnikach, gdzie jest mieszany z wodą, w wyniku czego powstaje masa.
- Masa jest rozprowadzana na tacach, na których duże walce odciskają z niej wodę.
- Po osuszeniu, papier jest rolowany i cięty na nowe produkty.
- Masa jest również surowcem do produkcji opakowań kartonowych (np. do płatków śniadaniowych), tektury falistej, książek telefonicznych i gazet. Po dodaniu bawełny lub włókien drewna, z masy produkowany jest wysokogatunkowy papier do użytku biurowego.

Trwałość odpadów papierowych w środowisku.
Odpady papierowe, pozostawione wzdłuż dróg lub zakopane w ziemi, rozkładają się bardzo powoli. Niekiedy proces ten trwa nawet kilkadziesiąt lat, a jego długość zależy od rodzaju zanieczyszczeń atmosferycznych, które działają na odpady. Np. chusteczki higieniczne rozkładają się po 3 miesiącach, bilety autobusowe po 3-4 miesiącach, gazety po 3-12 miesiącach.

Odpady papierowe.
Papier stanowi około połowy naszych odpadów domowych. Jest przetwarzany na papier toaletowy, pojemniki na jajka oraz na karton. Odpady papierowe lepszej jakości, pochodzące z biur, są przetwarzane na papier do drukowania lub pisania. W Europie około jednej trzeciej nowych produktów papierowych pochodzi z recyklingu makulatury. Każda tona makulatury ratuje około 15 drzew. 60% makulatury pochodzącej z gazet i czasopism jest ponownie używane do produkcji gazet. Masa papierowa z opakowań jest używana do produkcji opakowań do użytku domowego i przemysłowego, bibuły, kartonu oraz niektórych materiałów piśmienniczych. Makulatura kartonowa jest używana do produkcji nowej tektury.

SZKŁO

SZKŁO

Obecnie nowe szkło zazwyczaj jest wytwarzane z wcześniej używanego szkła, które może zostać przetopione. W stacji recyklingu, szkło najpierw jest porządkowane ręcznie, aby uniknąć błędów przy sortowaniu mechanicznym. Następnie przechodzi przez trzy fazy automatycznego sortowania: usunięcie fajansu, porcelany oraz nalepek. Po usunięciu zanieczyszczeń, szkło jest zgniatane. Szkło topi się w temperaturze 1550oC. Następnie jego temperatura szkła spada do 1200 ° C , kiedy uzyskuje się masę szklaną. W temperaturze do 600 ° C następuje formowanie przedmiotów, które zestalają się w temperaturze 500- 200 ° C. Aby ułatwić efektywny recykling, musimy unikać wkładania do tego samego pojemnika różnych rodzajów ceramiki, porcelany, terakoty, wyrobów garncarskich, szklanych szyb i plastykowych butelek.

RECYKLING

RECYKLING

Recykling jest systemem wielokrotnego wykorzystywania tych samych materiałów, jako surowców do produkcji kolejnych przedmiotów użytkowych. Chronione są w ten sposób nieodnawialne lub trudno-odnawialne źródła surowców naturalnych, jednocześnie redukowana jest ilość zalegających na wysypiskach odpadów. Dzięki procesom recyklingu środowisko naturalne chronione jest również poprzez zmniejszenie zużycia surowców potrzebnych
do wytworzenia energii niezbędnej do pozyskania surowców z natury i późniejszego zagospodarowania odpadów.

OLEJE

OLEJE

Zużyte oleje silnikowe i przekładniowe

 

Wskazówka:
oleje należy wymieniać tylko w miejscach do tego przeznaczonych, np. w Autoryzowanych Stacjach Obsługi lub innych warsztatach samochodowych. Posiadane oleje przepracowane należy oddać w tych właśnie miejscach, aby następnie zostały zagospodarowane zgodnie z określonymi prawem zasadami.

 

Rozwój maszyn i urządzeń technicznych a także motoryzacji, spowodował nasilenie szeregu negatywnych zjawisk. Jednym z nich jest zwiększenie ilości olejów smarowych (silnikowych i przekładniowych) wycofanych z użycia na skutek utraty zdolności eksploatacyjnych. Oleje te noszą nazwę olejów przepracowanych lub odpadowych.
Ilość olejów odpadowych jest kształtowana przez poziom technologiczny i stan liczebny parku samochodów i maszyn oraz jakość stosowanych środków smarowych.

Źródła powstawania, charakterystyka olejów odpadowych

Oleje odpadowe pochodzące z rynku motoryzacyjnego, to przede wszystkim zużyte oleje silnikowe i oleje przekładniowe, a oleje odpadowe pochodzące z przemysłu to zanieczyszczone oleje hydrauliczne, przekładniowe, maszynowe, turbinowe, sprężarkowe, transformatorowe oraz grzewcze. W mniejszym zakresie oleje odpadowe pochodzą z odzysku: olejów używanych do obróbki metali (emulgujące i nieemulgujące), olejów procesowych, olejów ochronnych i innych specjalnych zastosowań, a także z odolejania w separatorach.

Poza olejami odpadowymi w praktyce gospodarczej występują odpady zanieczyszczone olejami tj. zaolejone szlamy z separatorów olejowych oraz odstojników, szlamy z obróbki metali zawierające oleje, zużyte filtry olejowe, zaolejone zużyte sorbenty, trociny, czyściwo oraz opakowania po olejach. W związku z tym powstające odpady olejowe można podzielić na:

  • oleje odpadowe,
  • emulsje wodno-olejowe,
  • szlamy zawierające oleje,
  • inne odpady olejowe.

 

Zmiany jakościowe oleju smarowego w okresie eksploatacji

Oleje odpadowe stanowią największe i cenne źródło oleju mineralnego, jednak w okresie eksploatacji jakość oleju, w miarę upływu czasu pracy, ulega zmianie ” degradacji. Odpady te zawierają zanieczyszczenia związane z rodzajem stosowanego oleju oraz z procesem eksploatacji. Degradacja oleju związana jest ze zmianą jego właściwości fizykochemicznych w wyniku oddziaływania wysokiej temperatury oraz tlenu z powietrza, w obecności katalitycznie oddziałujących metali oraz mechanicznych sił ścinających. W czasie pracy silnika następuje zanieczyszczenie oleju smarującego gazami spalinowymi oraz produktami spalania paliwa silnikowego.

Zachodzące zmiany prowadzą do powstawania laków, żywic, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych oraz do przekształceń chemicznych w dodatkach uszlachetniających. Skład chemiczny olejów przepracowanych jest skomplikowany i wysoce toksyczny a reagujące między sobą pierwiastki, tworzą często niebezpieczne dla środowiska i człowieka związki. W olejach odpadowych obecne są również produkty rozpadu termicznego i mechanicznego polimerów oraz metale pochodzące ze zużycia elementów silnika. Całkowita zawartość zanieczyszczeń, na którą składają się zanieczyszczenia typowe, związane z eksploatacją olejów smarowych oraz zanieczyszczenia przypadkowe (rozpuszczalniki, farby, tłuszcze) powoduje, że pozostająca do odzyskania baza olejowa stanowi około 80% m/m zbieranych olejów odpadowych.

Gospodarka olejami przepracowanymi – odpadowymi

Sytuacja w zakresie postępowania z odpadami powstającymi w związku z eksploatacją pojazdów mechanicznych, jak również urządzeń przemysłowych, w których wykorzystywane są oleje mineralne (transformatory, sprężarki, turbiny elektryczne i inne) daleka jest od poprawnej, zwłaszcza odnośnie stosowanych metod ich usuwania i unieszkodliwiania.
Pozbywanie się olejów przepracowanych, poprzez wylewanie ich wprost do otoczenia, stanowi wielkie zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzi i zwierząt.
Związki chemiczne, przedostając się do wód, gleb i powietrza, ulegają całkowitej lub częściowej degradacji tworząc niekiedy zanieczyszczenia wtórne, często bardziej toksyczne od pierwotnych. Jedno z największych zagrożeń środowiska naturalnego stanowią substancje ropopochodne. Należą one do zanieczyszczeń antropogenicznych, mimo iż ropa naftowa jest substancją naturalną. Spośród węglowodorów ropopochodnych WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) oraz EC (Wspólnota Europejska) jako najbardziej toksyczne i rakotwórcze wymieniają na pierwszym miejscu BTEX. Są to monopierścieniowe węglowodory aromatyczne: benzen, toluen, etylobenzen, o,m,p-ksylen. Głównymi drogami wnikania związków organicznych do organizmu ludzkiego są drogi oddechowe, przewód pokarmowy oraz skóra. W zależności od czasu ekspozycji i dawki substancji toksycznej wystąpić mogą dwa rodzaje efektów zdrowotnych: chroniczne (w tym rak), oraz efekty ostre (począwszy od bólu głowy do śmierci włącznie). Względy ekologiczne nakazują więc zbieranie olejów przepracowanych oraz ich kontrolowaną utylizację w sposób jak najmniej szkodliwy dla środowiska naturalnego. Najbardziej racjonalną formą unieszkodliwiania olejów przepracowanych jest ich przemysłowe zagospodarowanie.

W praktyce rozróżnia się następujące sposoby wykorzystania olejów przepracowanych – odpadowych:

  • poddanie procesom oczyszczania i przywrócenie olejom ich pierwotnych właściwości poprzez filtrację, wirowanie, odparowanie pod próżnią, w celu ich późniejszego zastosowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem lub jako środka smarowego niższej klasy jakościowej,
  • ponowna obróbka – usunięcie z olejów odpadowych zanieczyszczeń mechanicznych i wody dla uzyskania komponentu paliwowego o jakości zgodnej ze specyfikacją paliwa zastępczego,
  • regeneracja głęboka (re-rafinacja) ” odpowiednie przetworzenie fizyko”chemiczne i pozyskanie z olejów odpadowych surowców petrochemicznych, które mogą być użyte do produkcji nowych olejów smarowych lub np. lekkich olejów opałowych,
  • recykling – zastosowanie olejów zużytych jako surowca w rafinerii lub współpracującej z rafinerią instalacji w celu produkcji wysokiej klasy paliw lub olejów bazowych,
  • użycie olejów wprost jako paliwo.

Najkorzystniejszym sposobem zagospodarowania olejów przepracowanych jest ich re-rafinacja. Proces ten nie stwarza zagrożenia dla środowiska naturalnego oraz pozwala na otrzymanie olejów silnikowych po kosztach niższych, niż drogą klasyczną z ropy naftowej.

Istnieje również możliwość wykorzystania olejów odpadowych jako paliwo przeznaczone do opalania pieców kotłowych w celu odzysku ich energii cieplnej. Ten sposób utylizacji charakteryzuje się niskimi kosztami, ale stwarza znaczne zagrożenie dla środowiska naturalnego zwłaszcza, gdy oleje spala się w nieodpowiednich to tego celu piecach. Z tego względu, często wykorzystuje się oleje przepracowane jako paliwo dodatkowe, w mieszaninie ze zlewkami pochodzenia organicznego, takimi jak rozpuszczalniki, farby, dodatki myjące.

Oleje odpadowe, nie nadające się ze względu na stopień ich zanieczyszczenia do regeneracji lub rerafinacji mogą być dozowane na linii odpadów komunalnych i spalane wraz z nimi w instalacjach do spalania odpadów komunalnych.
Duże ilości olejów przepracowanych zużywa się także jako paliwo w cementowniach. Uwalniane w procesie spalania metale ciężkie są wiązane w cemencie i nie stanowią zagrożenia dla środowiska naturalnego.

Uregulowania prawne

Podstawowym dokumentem regulującym gospodarkę olejami odpadowymi w krajach Unii Europejskiej jest Dyrektywa Rady Nr 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 roku, znowelizowana przez Dyrektywę Rady Nr 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 oraz kolejną Dyrektywę Rady Nr 94/31/EC z dnia 27 czerwca 1994 roku. Zgodnie z założeniami Dyrektyw Rady, odpady niebezpieczne muszą być odrębnie traktowane w stosunku do innych odpadów, w zakresie ewidencji, zbiórki i dalszego nimi dysponowania. Na podstawie tych przepisów poszczególne kraje członkowskie wspólnoty wprowadzają wewnętrzne uregulowania prawne dotyczące organizacji i finansowania zbiórki, a także zagospodarowania i unieszkodliwiania olejów przepracowanych, zgodnie z zasadami ekologii.

Obowiązująca w kraju Ustawa o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 roku (Dz. U. Nr 62, poz. 628) definiuje oleje odpadowe, bazując na definicji stosowanej w krajach Unii Europejskiej, w myśl której przez: „oleje odpadowe rozumie się wszystkie oleje smarowe lub przemysłowe, które nie nadają się już do zastosowania, do którego były pierwotnie przeznaczone, a w szczególności zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, a także oleje smarowe, oleje do turbin i oleje hydrauliczne”.

Dla właściwego postępowania z olejami odpadowymi wprowadzono w Ustawie o odpadach art.39 (Dz.U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 wraz ze zmianami ” Dz.U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78) szczegółowe zasady gospodarowania tymi odpadami. Są one następujące:

  • oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację, rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania i dodatków zawartych w tych olejach,
  • jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia, określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być poddane innym procesom odzysku,
  • jeżeli regeneracja olejów odpadowych lub innych procesów odzysku są niemożliwe, dopuszcza się ich unieszkodliwianie,
  • posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, powinien przekazać te odpady podmiotowi gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie,
  • zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi, w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania,
  • zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.

Oleje odpadowe powinny być przechowywane w zbiornikach podziemnych lub naziemnych lub w szczelnych opakowaniach nie przekraczających pojemności 1 m3 pod zadaszeniem i na utwardzonej powierzchni. Zgodnie z Art. 11 pkt 4 Ustawy o odpadach, transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie materiałów niebezpiecznych. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 5 marca 2001 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad usuwania, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 22, poz. 251) „odpady niebezpieczne, dla których przepisy o transporcie materiałów niebezpiecznych nie określają sposobu opakowania, powinny być usuwane w opakowaniach wykonanych z materiału odpornego na działanie składników umieszczanych w nich odpadów i posiadać szczelne zamknięcia, zabezpieczające przed przypadkowym rozproszeniem odpadów w trakcie transportu i czynności załadunkowych i rozładunkowych”.

Na mocy wydanego do Ustawy o odpadach rozporządzenia w sprawie katalogu opadów (Dz. U. 2001, Nr 112, poz.1206) do olejów odpadowych zaliczamy:

  • 12 01 06* – Odpadowe oleje mineralne z obróbki metali zawierające chlorowce (z wyłączeniem emulsji i roztworów),
  • 12 01 07* – Odpadowe oleje mineralne z obróbki metali nie zawierające chlorowców (z wyłączeniem emulsji i roztworów),
  • 12 01 08* – Odpadowe emulsje i roztwory olejowe z obróbki metali zawierające chlorowce,
  • 12 01 09* – Odpadowe emulsje i roztwory z obróbki metali nie zawierające chlorowców,
  • 12 01 10* – Syntetyczne oleje z obróbki metali,
  • 12 01 19* – Oleje z obróbki metali łatwo ulegające biodegradacji,
  • 13 01 01* – Oleje hydrauliczne zawierające PCB,
  • 13 01 04* – Emulsje olejowe zawierające związki chlorowcoorganiczne,
  • 13 01 05* – Emulsje olejowe nie zawierające związków chlorowcoorganicznych,
  • 13 01 09* – Mineralne oleje hydrauliczne zawierające związki chlorowcoorganiczne,
  • 13 01 10* – Mineralne oleje hydrauliczne nie zawierające związków chlorowcoorganicznych,
  • 13 01 11* – Syntetyczne oleje hydrauliczne,
  • 13 01 12* – Oleje hydrauliczne łatwo ulegające biodegradacji,
  • 13 01 13* – Inne oleje hydrauliczne
  • 13 02 04* – Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe zawierające związki chlorowcoorganiczne,
  • 13 02 05* – Mineralne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe nie zawierające związków chlorowcoorganicznych,
  • 13 02 06* – Syntetyczne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe,
  • 13 02 07* – Oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe łatwo ulegające biodegradacji,
  • 13 02 08* – Inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe,
  • 13 03 01* – Oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory i nośniki ciepła zawierające PCB,
  • 13 03 06* – Mineralne oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory oraz nośniki ciepła zawierające związki chlorowcoorganiczne inne niż wymienione w 13 03 01,
  • 13 03 07* – Mineralne oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory oraz nośniki ciepła nie zawierające związków chlorowcoorganicznych,
  • 13 03 08* – Syntetyczne oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory oraz nośniki ciepła inne niż wymienione w 13 03 01,
  • 13 03 09* – Oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory oraz nośniki ciepła łatwo ulegające biodegradacji,
  • 13 03 10* – Inne oleje i ciecze stosowane jako elektroizolatory oraz nośniki ciepła,
  • 13 04 01* – Oleje zęzowe ze statków żeglugi śródlądowej,
  • 13 04 02* – Oleje zęzowe z nabrzeży portowych,
  • 13 04 03* – Oleje zęzowe ze statków morskich,
  • 13 05 01* – Odpady stałe z piaskowników i z odwadniania olejów w separatorach,
  • 13 05 02* – Szlamy z odwadniania olejów w separatorach,
  • 13 05 03* – Szlamy z kolektorów,
  • 13 05 06* – Olej z odwadniania olejów w separatorach,
  • 13 05 07* – Zaolejona woda z odwadniania olejów w separatorach,
  • 13 05 08* – Mieszanina odpadów z piaskowników i z odwadniania olejów w separatorach,
  • 13 07 01* – Olej opałowy i olej napędowy,
  • 13 07 02* – Benzyna,
  • 13 07 03* – Inne paliwa (włącznie z mieszaninami),
  • 13 08 01* – Szlamy lub emulsje z odsalania,
  • 13 08 02* – Inne emulsje,
  • 13 08 80 – Zaolejone odpady stałe ze statków,
  • 13 08 99* – Inne nie wymienione odpady,
  • 16 07 08* – Odpady zawierające ropę naftową lub jej produkty.

Dla zwiększenia zbiórki oraz odzysku olejów odpadowych, przy uwzględnieniu obowiązującej Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, odpady te objęto wymogami określonymi w Ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i depozytowej (Dz.U. Nr 63, poz. 639 wraz z późniejszymi zmianami Dz. U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78), w której jako oleje odpadowe (oleje przepracowane) przyjęto odpad poużytkowy z olejów smarowych – PKWiU – 23.20.18 (z wyłączeniem 23.20.18-01, 23.20.18-02.10, 23.20.18-03.00, 23.20.18-09.10).

Naczelną zasadą ustawy jest nałożenie na przedsiębiorcę, wytwarzającego lub importującego wybrane produkty, w tym oleje smarowe, obowiązku zapewnienia odzyskiwania i poddawania recyklingowi odpadów powstałych z tych produktów, ze względu na ich uciążliwość czy wręcz szkodliwość dla środowiska.

Załącznik nr 4 Ustawy z dnia 19 grudnia 2002 r. – o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78) określa docelowe procentowe poziomy odzysku i recyklingu dla odpadów opakowaniowych i poużytkowych w stosunku do masy lub ilości wprowadzanych na rynek krajowy opakowań i produktów.

Do roku 2007 odpady olejów smarowych powinny być odzyskiwane w wysokości 50%, a poddawane regeneracji w ilości 35% ilości wprowadzanej na rynek. Regeneracja olejów odpadowych powinna odbywać się zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska, z dnia 6 listopada 2001 roku w sprawie szczegółowych warunków, jakie powinien spełnić przedsiębiorca produkujący w kraju oleje smarowe z udziałem wytworzonych w kraju olejów bazowych pochodzących z regeneracji, w celu włączenia ich do faktycznie uzyskanego poziomu recyklingu (Dz.U. z 2001 Nr 131, poz. 1475).

W rozporządzeniu tym określono, że przedsiębiorca regenerujący oleje przepracowane powinien zbierać oleje we własnym zakresie lub poprzez odpowiednią organizacje odzysku a ponadto powinien posiadać specjalistyczną instalację do regeneracji.

Procesy regeneracji olejów to:

  • oczyszczanie poprzez dekantacja, filtrację względnie obróbkę chemiczną lub rozpuszczalnikową,
  • destylacja; rozdział na frakcje destylatowe na specjalnie zaprojektowanych urządzeniach,
  • rerafinacja rozpuszczalnikowa i kontaktowanie z ziemią odbarwiającą albo katalityczna rerafinacja w atmosferze wodoru.

Ponadto warunkiem niezbędnym do prowadzenia regeneracji olejów jest posiadanie przez przedsiębiorcę kart przekazania olejów odpadowych lub dowodów zakupów od ich posiadaczy.

Ustawa z dnia 11 maja 2001r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. Nr.63 poz. 639 z 2001r.) nakłada na przedsiębiorców (wytwórców i importerów) obowiązek odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (art.3 ust.1 w/w ustawy).

Przedsiębiorca może ten obowiązek realizować:

  • samodzielnie (art.4 ust.1 pkt.1),
  • poprzez „organizację odzysku” (art.4 ust.1 pkt.2) zawierając z nią stosowną umowę,
  • zlecając wykonanie poszczególnych czynności związanych z odzyskiem
    recyklingiem osobom trzecim (art.4ust.30).

Ustawa daje możliwość niewykonania obowiązku odzysku odpadów olejów smarowych. Konsekwencją dla tych, którzy uchylają się od realizacji tego obowiązku, jest pewnego rodzaju sankcja tzw. opłata produktowa.

Przedsiębiorca wytwarzający bądź importujący produkty takie jak oleje smarowe, jest zobowiązany do składania rocznych sprawozdań i samodzielnego obliczania i uiszczania opłaty produktowej. Jest też zobowiązany do prowadzenia dodatkowej pozaksięgowej ewidencji, umożliwiającej ustalenie uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej, zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Środki, pochodzące z opłat produktowych, gromadzone na odrębnych rachunkach bankowych w Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przeznaczone są na finansowanie – w formie pożyczek i dotacji – działań m.in. w zakresie zbiórki i regeneracji odpadów poużytkowych z olejów smarowych i edukacji ekologicznej.

Jednak gdyby któryś z przedsiębiorców zdecydował się na zapłatę opłaty produktowej, to rozwiązanie to jest znacznie kosztowniejsze od pozostałych możliwości.
W przypadku zbiórki i regeneracji (odzysku) olejów przepracowanych, najbardziej racjonalnym rozwiązaniem wydaje się zlecanie tego obowiązku „organizacji odzysku”. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki odpadu (odpady niebezpieczne), technicznych uwarunkowań zbiórki i magazynowania (niezbędny specjalistyczny sprzęt) oraz skomplikowanych metod regeneracji i unieszkodliwiania.

Przy wyborze „organizacji odzysku”, przedsiębiorca powinien zwrócić szczególną uwagę na jej bazę techniczną i organizacyjną niezbędną do przejęcia obowiązku. Jest to gwarancją sprawnego i rzetelnego wywiązania się z przejętego od przedsiębiorcy obowiązku. W przypadku upadłości „organizacji odzysku” ustawowy obowiązek odzysku obciąża masę upadłościową organizacji do dnia prawomocnego ogłoszenia upadłości. Po tym terminie obowiązek „powraca” do przedsiębiorcy, który musi zapewnić poziom odzysku samodzielnie lub zawrzeć umowę z następną „organizacją odzysku”.

W przypadku, kiedy „organizacja odzysku” zrealizuje przejęty od przedsiębiorcy obowiązek tylko częściowo, to za niezrealizowaną część obowiązku organizacja musi wpłacić należną opłatę produktową, która obciąża wyłącznie budżet „organizacji odzysku” (Art. 12 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz połacie produktowej i opłacie depozytowej). Kontrolę przedsiębiorstw w zakresie przestrzegania przepisów ustawy powierzono wojewódzkiej inspekcji ochrony środowiska i wojewódzkiej inspekcji handlowej.

Na podstawie art. 36 ust. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628) każdy odbiór odpadów olejowych z zakładu, powinien być potwierdzony dokumentem obrotu odpadami niebezpiecznymi zwanym kartą przekazania odpadu.
Wzór karty przekazania odpadu jest określony w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 152, poz. 1736).

Karta odpadu jest wystawiana przez zakład (warsztat) wytwarzający odpady. Przy jej wypełnianiu należy zwrócić uwagę na kod i nazwa odpadu, który należy wpisać zgodnie z katalogiem odpadów (Dz. U. 2001, Nr 112, poz.1206). Ze względu na to, że przewóz odpadów może odbywać się wyłącznie transportem posiadającym dopuszczenie do przewozu ładunków niebezpiecznych, w kartę odpadów wpisuje się także numer rejestracyjny pojazdu odbierającego odpady. Kopię karty odpadu powinien otrzymać usuwający (odbierający) odpady. Ewidencja wytwarzającego odpady musi być identyczna z ewidencją usuwającego odpady. Usuwający odpady musi posiadać na tą działalność zezwolenie. Podlega on także obowiązkowi składania raportów z obrotu odpadami do władz administracji Państwowej.

Jeżeli wytwarzający powierza usuwanie odpadów firmie nie posiadającej zezwolenia lub usuwa je sam np. poprzez palenie w piecu, zakopywanie, wylewanie do kanalizacji, organ wydający zezwolenie na wytwarzanie odpadów może je cofnąć bez odszkodowania – co oznacza w praktyce zamknięcie zakładu.
Za brak uregulowania problemu olejów odpadowych w warsztacie – przewidziano kary grzywny i aresztu

Odzysk i unieszkodliwianie olejów odpadowych

Odpady olejowe powstające w zakładach na terenie województwa odbierane są przez firmy specjalistyczne trudniące się zbiórką: olejów przepracowanych, emulsji olejowo-wodnych, szlamów zaolejonych oraz prowadzące serwis separatorów olejowych i odstojników.

Odpady olejowe poddawane są procesowi odzysku lub unieszkodliwiania w istniejących na terenie kraju instalacjach:

  • w Rafinerii Nafty Jedlicze, w Rafinerii Jasło S.A., Ra-finerii Nafty Glimar S.A, Rafinerii Trzebinia S.A. – metodą re-rafinacji lub krakingu termicznego,
  • w Południowych Zakładach Rafineryjnych Naftopol S.A., Oddział Kędzierzyn – Koźle, w firmie MERCAR Sp. z o.o. w Poznaniu – metodą krakingu termicznego,
  • w Przedsiębiorstwie Kruszyw Lekkich „Keramzyt” w Mszczonowie – jako dodatek spulchniający glinę przy produkcji kruszyw w miejsce tradycyjnie stosowanego oleju napędowego lub ropy naftowej.

    Odpady olejowe są również:

  • spalane w spalarniach odpadów wspólnie z innymi odpadami (np. w Zakładach Chemicznych Rokita w Brzegu Dolnym, w Spalarni „Lobbe Dąbrowa Górnicza” Sp. z o. o. w Dąbrowie Górniczej),
  • poddawane oczyszczaniu ” odwadnianiu (AWAS Polska w Warszawie, SHIP-SERWICE S.A. Szczecin),
  • unieszkodliwiane poprzez biodegradację (EKOL PROJEKT INTER-NATIONAL z Długołęki, EKOBAU Oddział Opole),
  • unieszkodliwiane chemicznie m.in. w instalacjach firm AQUA, REMTECH.
    Część odpadów olejowych jest jednak spalana w niewielkich spalarkach, które nie spełniają wymogów ochrony środowiska.

 

Stan aktualny w zakresie gospodarki olejami odpadowymi

Uzyskane w kraju poziomy odzysku i recyklingu przekraczające poziomy wymagane (odzysk wymagany 30% – uzyskany 35,5%, recykling wymagany 15% – uzyskany 26,8%) wskazują na pozytywną sytuację w tym zakresie. Jednak z uwagi na wysokie poziomy odzysku i recyklingu olejów smarowych ustalone do 2007 r., wynoszące odpowiednio: odzysk 50% i recykling 35% (Dz.U. z 2003 r., Nr 7 poz.. 78 ” Ustawa o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw), należy dążyć do zintensyfikowania zbiórki olejów odpadowych.

W województwie śląskim istnieje dość dobrze zorganizowana zbiórka olejów odpadowych z zakładów przemysłowych, niemniej jednak, należy podjąć działania w kierunku pozyskiwania odpadów olejowych powstających w dużym rozproszeniu.

Pozyskanie dodatkowych ilości olejów odpadowych może być zrealizowane poprzez:

  • rozszerzenie sieci punktów zbiórki o warsztaty samochodowe, stacje benzynowe, Punkty Zbiórki Odpadów Niebezpiecznych (PZON), itp.
  • okresowe i stałe zbiórki w wyznaczonych punktach,
  • przeprowadzenie kampanii reklamowo-propagandowej w zakresie prawidłowego postępowania z olejami odpadowymi.

Należy również zabezpieczyć właściwe funkcjonowanie istniejących instalacji, zarówno w zakresie wymogów ochrony środowiska jak i możliwości odzysku powstających w kraju olejów odpadowych.

Prognoza

Prognozowane ilości możliwych do pozyskania z rynku olejów odpadowych, (na podstawie opracowań Instytutu Technologii Nafty z Krakowa „Ustalenie wielkości zasobów olejów odpadowych możliwych do wykorzystania na drodze ich przemysłowego wykorzystania”, oraz Krajowego Planu Gospodarki Odpadami), przedstawiono w poniższym zestawieniu:

Spadek możliwych do pozyskania z rynku olejów odpadowych związany jest z prognozowanym spadkiem zapotrzebowania na oleje świeże oraz zwiększeniem czasu ich eksploatacji.

Podsumowanie

Analiza stanu aktualnego oraz ocena funkcjonujących przepisów prawnych wskazuje na poprawne rozwijanie się sektora gospodarki odpadami olejowymi.
Aktualnie uzyskane w kraju poziomy odzysku i recyklingu olejów odpadowych, przekraczające poziomy wymagane, pozwalają przewidywać, że osiągniecie docelowego wskaźnika odzysku ” 50% i recyklingu ” 35% w 2007 roku jest możliwe.

OPONY

OPONY

Zużyte opony są odpadem, który bardzo obciąża środowisko naturalne. Trwałość, która stanowi największą zaletę w czasie użytkowania, jest jednocześnie przyczyną trudności w zagospodarowaniu opon po zakończeniu ich eksploatacji. Opony nie ulegają rozkładowi, a ze względu na swoją objętość wymagają dużej powierzchni magazynowania i specjalnie przygotowanego terenu.

Zużyte opony można poddać dwóm rodzajom odzysku – recyklingowi materiałowemu i odzyskowi energetycznemu.

Recykling materiałowy polega na mechanicznym rozdrobnieniu opon. Służy to znacznemu zmniejszeniu objętości powstających odpadów. Do najbardziej popularnych sposobów rozdrabniania należy metoda mechaniczna i kriogeniczna. W pierwszej z nich stosuje się na ogół wysoką temperaturę, co niestety grozi samozapaleniem, a jednocześnie powoduje degradacje mikrocząsteczek kauczuku. W drugiej z wymienionych metod, wstępnie pocięte opony chłodzi się ciekłym azotem o temperaturze -80°C, a więc poniżej temperatury kruchości, a następnie poddaje się je rozdrobnieniu za pomocą młyna młotkowego. Tak uzyskany granulat zwiera mniej zanieczyszczeń niż ten, który powstaje w wyniku rozdrabniania mechanicznego, ale wyższe są jego koszty.

W zależności od rozmiaru cząsteczek gumy różne może być ich zastosowanie. Większe cząstki, czyli grys i granulat, po dodaniu substancji zlepiających można zastosować jako nawierzchnię bieżni, placów zabaw czy też przy produkcji elastycznej kostki brukowej albo wykładzin dźwiękochłonnych. Z kolei mączka gumowa dodawana jest do mieszanek, z których produkuje się dywaniki samochodowe, maty itp.

Materiały, wchodzące w skład kordu tekstylnego, usuwa się dzięki separacji pneumatycznej, a kord stalowy – za pomocą separacji elektromagnetycznej. W związku z tym pojawia się jednak problem zagospodarowania tych odpadów. Poza tym rozdrabnianie powoduje wysoką emisję hałasu i wymaga dużych nakładów energii. Recykling materiałowy nie usuwa również siarki i dlatego wykorzystanie powstałego w jego wyniku materiału jest ograniczone.

Przeprowadzane były próby zastosowania granulatu do produkcji nowych opon. Niestety, uzyskane w ten sposób opony odznaczały się mniejszą żywotnością. Użycie 1% domieszki surowca wtórnego powodowało spadek tego współczynnika również o 1% , a poza tym powodowało zwiększenie oporu i przez to podwyższenie zużycia paliwa.

Odzysk energetyczny polega na spalaniu opon w całości albo pociętych na mniejsze fragmenty. Dzięki temu otrzymuje się ciepło, które można wykorzystać np. w procesie wypalania klinkieru w piecach cementowych albo do wytwarzania pary w elektrociepłowniach. Dla cementowni stanowi to ważny czynnik wpływający na oszczędności finansowe, gdyż oponami można zastąpić około 20% masy paliwa. Ma to również szereg zalet w porównaniu ze spalaniem węgla – zmniejsza ilość emitowanego do atmosfery dwutlenku węgla i siarki, przy spalaniu opon nie powstaje popiół, zwiększa się także jakość wypalanego klinkieru.

Co zrobić ze zużytymi oponami?

Jeśli w swoim warsztacie, domu, firmie posiadasz zużyte opony, możesz je bezpłatnie oddać do Centrum Utylizacji Opon. Jest to organizacja odzysku, która powstała z inicjatywy głównych producentów i importerów opon obecnych na polskim rynku. Centrum odbiera opony osobowe, dostawcze i ciężarowe, również takie, które nie utrzymują swojego pierwotnego kształtu.

Warunkiem jest zebranie co najmniej 100 opon osobowych lub dostawczych albo 35 ciężarowych. Wówczas można zamówić odbiór u operatora logistycznego Centrum. Aby to zrobić należy wypełnić zgłoszenie znajdujące się na stronie internetowej i w ciągu dwóch dni operator potwierdzi datę odbioru.

Notowania metali
LME Aluminium
Notowania aluminium

LME Cyna
Notowania cyny

LME Cynk
Notowania cynku

LME Miedź
Notowania miedzi

LME Nikiel
Notowania niklu

LME Ołów
Notowania ołowiu
Kategorie
  • ALUMINIUM
    ALUMINIUM Glin, zwyczajowo nazywany aluminium, jest pierwiastkiem chemicznym o symbolu Al , stanowi jeden z głównych składników ziemi, z czego jedynie 1,5% całej zawartości pierwiastka w litosferze to czysty glin. Jest on nie tylko zadziwiająco odporny na utlenianie, ale także posiada niewielką gęstość. Jest również bardzo miękkim metalem. Pierwiastek ten zn […]
  • STAL
    STAL Stal jest stopem składającym się głównie z żelaza i węgla. Jest bardzo często używana ze względu na dużą twardość oraz stosunkowo niskie koszty jej produkcji. Stal jest przydatna w wielu dziedzinach, takich jak: wyposażenie obiektów publicznych, budownictwo, składniki urządzeń mechanicznych, środki transportu. Stal jest substancją, która łatwo może zost […]
  • SAMOCHODY
    SAMOCHODY Z uwagi na to, że samochody w dalszym ciągu są jednym z głównych środków transportu w XXI wieku, należy podjąć konkretne działania, aby zmniejszyć wpływ samochodu na środowisko przez okres jego używalności. Recykling samochodów przyczynia się do zmniejszenia ich negatywnego wpływu na środowisko. Jego celem jest oddzielenie odnawialnych materiałów, […]
  • MIEDŹ
    MIEDŹ Jest metalem o rudawym zabarwieniu, uważanym za dobry przewodnik cieplny oraz elektryczny. Przypuszcza się, iż mogła być pierwszym metalem używanym przez człowieka. W 100 % nadaje się do procesu przetwarzania i ponownego użycia, nie tracąc przy tym swoich właściwości oraz wydajności. W Europie 45% miedzi pochodzi z recyclingu. Jest wykorzystywana przy […]
  • PAPIER
    PAPIER Papier i karton są wytwarzane z produktów ubocznych lasu – gałęzi i zwalonych drzew. W procesie obróbki tego drewna, mającej na celu oddzielenie celulozy, powstaje wiele płynów. Recykling papieru pozwala na znaczne zmniejszenie ilości płynnych odpadów. Fazy recyklingu: - Papier jest sortowany pod względem typu i kategorii. Przy pasie transmisyjnym opa […]
  • SZKŁO
    SZKŁO Obecnie nowe szkło zazwyczaj jest wytwarzane z wcześniej używanego szkła, które może zostać przetopione. W stacji recyklingu, szkło najpierw jest porządkowane ręcznie, aby uniknąć błędów przy sortowaniu mechanicznym. Następnie przechodzi przez trzy fazy automatycznego sortowania: usunięcie fajansu, porcelany oraz nalepek. Po usunięciu zanieczyszczeń, s […]
  • RECYKLING
    RECYKLING Recykling jest systemem wielokrotnego wykorzystywania tych samych materiałów, jako surowców do produkcji kolejnych przedmiotów użytkowych. Chronione są w ten sposób nieodnawialne lub trudno-odnawialne źródła surowców naturalnych, jednocześnie redukowana jest ilość zalegających na wysypiskach odpadów. Dzięki procesom recyklingu środowisko naturalne […]
  • OLEJE
    OLEJE Zużyte oleje silnikowe i przekładniowe   Wskazówka: oleje należy wymieniać tylko w miejscach do tego przeznaczonych, np. w Autoryzowanych Stacjach Obsługi lub innych warsztatach samochodowych. Posiadane oleje przepracowane należy oddać w tych właśnie miejscach, aby następnie zostały zagospodarowane zgodnie z określonymi prawem zasadami.   Rozwój maszyn […]
  • OPONY
    OPONY Zużyte opony są odpadem, który bardzo obciąża środowisko naturalne. Trwałość, która stanowi największą zaletę w czasie użytkowania, jest jednocześnie przyczyną trudności w zagospodarowaniu opon po zakończeniu ich eksploatacji. Opony nie ulegają rozkładowi, a ze względu na swoją objętość wymagają dużej powierzchni magazynowania i specjalnie przygotowane […]
Komentarze